Coronaverhaal: Siem Maas

Hoe hou jij het vol? Wat maak jij mee? Schrijf mee aan de Goolse geschiedenis. Samen met de Bibliotheek verzamelen we coronaverhalen van de inwoners van Goirle en Riel. De verhalen bundelen we in een boek. Maar tussentijds zijn ze te lezen op onze website en in het Goirles Belang. Ook meedoen? Lees meer over de spelregels.


Op 23 maart werd ik opgenomen in het ETZ Tilburg nadat ik al een week ziek thuis in bed had gelegen. Ik had geen koorts, was niet misselijk en hoefde niet te hoesten. Er was voor de artsen dus geen aanleiding om me eerder dan 23 maart naar het ziekenhuis te verwijzen.

In het ziekenhuis bleek echter al snel dat ik er heel erg aan toe was en ik werd daar meteen beademd. Op 26 maart ben ik, omdat ik stabiel was, overgeplaatst naar het AMC in Groningen. Daar heb ik 32 dagen op de Intensive Care gelegen, waarvan ik 12 dagen in coma was. Van deze periode kan ik me helemaal niets herinneren en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik daar nu geen last meer van heb.

Ik kon helemaal niets meer, alles in mijn lijf was gereset en ik moest alles weer opnieuw gaan leren. Mijn duim opsteken was al een gigantische overwinning voor mezelf en ook voor mijn familie. Zij zagen dat ik wilde vechten om er weer bovenop te komen. Lopen ging niet, praten kon ik niet en mijn smaak en reuk waren totaal verdwenen. Ook eten lukte niet meer. Mijn geheugen liet me in de steek. Ik kon de ene dag met mijn familie via Facetime praten en de andere dag wist ik niet meer wie er had gebeld. Ik realiseerde me niet wat er allemaal met mij aan de hand was.

Vanuit Groningen ben ik naar Damast in Tilburg overgeplaatst voor verdere revalidatie. Dat was gelukkig weer wat dichter bij huis. Ook hier heb ik met vallen en opstaan gewerkt om weer de "oude Siem" te worden. De revalidatie ging zo bijzonder goed dat ik twee weken eerder dan de geplande ontslagdatum naar huis mocht, terug naar mijn familie in Riel!

Ik was blij dat ik weer naar huis mocht, maar toen begon het pas echt. Ik was weer met mijn familie herenigd en met hulp van het thuisfront probeerde ik er toch weer bovenop te komen. Wandelen lukte wel, maar niet meer dan maximaal 500 meter. Dat viel me zwaar. Ik was voorheen zo actief en nu is alles anders. Alles moet je accepteren dus ook de dingen die minder gaan of zelfs helemaal niet meer gaan. Na twee maanden intensief oefenen kon ik in augustus alweer tien kilometer wandelen, hoera, hoera! Ik was de Koning te rijk en apetrots dat ik dit alweer kon, want ik wil in 2021 samen met mijn dochter het Pieterpad gaan wandelen.

Helaas kreeg ik begin oktober een ontzettende terugslag te verwerken dat gepaard ging met hevige spierpijn en pijn in de knieën. Ik ben nu meer dan acht maanden onderweg en kan maar één conclusie trekken; voor volledig herstel is de weg nog lang en zwaar maar ik kom waar ik zijn wil en dat is weer de "Oude Siem" zijn.